Ads by Google X
رواية اغتصب حقي الجزء الثاني -->

رواية اغتصب حقي الجزء الثاني

رواية اغتصب حقي الجزء الثاني


     

    رواية /إغتصب حقى

    ...............

    الفصل الثانى:


    كانوا قاعدين وبيتكلموا مع بعض..


    دعاء:"ماهو رخم جدا يا طنط مش بطيقه أنا ناويه أرفضه أصلا."


    صفاء بصدمه:"ترفضى مين يابنت؟! هو فى واحده تطول يجيلها دكتور فى الجامعه؟!"


    مروه بإنشغال وهى فى المطبخ وبصوت مسموع:"يا ماما سيبك منها دى راكبه دماغها أصلا."


    صفاء لدعاء:"حرام يابنتى ، جربى تتعرفى عليه هو ممكن يكون جد شويه عشان بس هو دكتور فى الجامعه ، لكن لما تتعاملى معاه شخصيا بره الجامعه أكيد هتلاقيه حد تانى."


    دعاء بتفكير:"تصدقى حضرتك عندك حق."


    مروه وهى بتقدم الشاى:"مانا فضلت أقولها كده يا ماما ، بس إنتى عارفاها عنيده وهبله."


    صفاء:"صحيح يا حبيبتى ، بما إن صاحبتك هنا حابه أتكلم معاكى فى موضوع."


    مروه بإستفسار وهى بتقعد جنب دعاء:"خير يا ماما؟"


    صفاء بتنهيده:"كل خير إن شاء الله ، أنا إتصرفت فى فلوس من عم حسن البقال.."


    مروه بضيق وهى بتقاطعها:"تانى يا ماما؟َ!"


    صفاء:"سبينى أكمل ، أنا إستلفت الفلوس دى عشان تروحى الفن داى مع دعاء."


    دعاء بفرحه:"هييييييييه ، هنبقى مع بعض و هنخربها و..."


    مروه وهى بتقاطعها:"ماينفعش."


    صفاء بإستفسار:"ليه ياحبيبتى؟"


    مروه بضيق:"ماما أنا هرجع الفلوس دى دلوقتى حالا ، ماينفعش نستلف من حد ، إحنا كفايه علينا معاش بابا الله يرحمه ومش عاوزين حاجه زياده خلاص ، ومش هروح فن داى."


    دعاء بحزن:"هو أنتى مش عاوزه تيجى معايا يا مروه؟ طب أدفعلك أنا فلوس الفن داى وتوافقى؟"


    مروه بتنهيده صعبه:"كفايه يا دعاء الموبايل إللى جبتيهولى يوم عيد ميلادى شكرا بس أنا مش حابه أتعب حد معايا ، ياماما هاتى الفلوس و.."


    دعاء بحزن وهى بتقاطعها:"إنتى مش بتحبينى."


    صفاء:"خلاص يابنات إهدوا ، مروه عشان خاطرى ياحبيبتى روحى غيرى جو يومها وأهو بالمره إعتبريها بداية جديده وحلوه ليكى بعد الإمتحانات."


    مروه بإستفسار:"وإنتى عرفتى منين يا ماما إنها بعد الإمتحانات؟"


    صفاء بتردد:"ماهى الحاجات دى بتبقى آخر سنه رابعه فأنا خمنت إنها بعد الإمتحانات."


    دعاء بضيق:"إنتى مالك مقفلاها أوى كده ليه؟ ماتوافقى وخلاص وياستى صدقينى هتتحل."


    صفاء:"أيوه ياحبيتبى إسمعى كلام دعاء ، أهو تغيروا جو شويه."


    فضلت قاعده تفكر شويه فى كلامهم لحد ماقررت...


    مروه بتنهيده صعبه وهى بتبصلهم:"طيب ، موافقه."


    دعاء بفرحه وهى بتاخدها فى حضنها:"هنخربها يا بشر."


    مروه:"ربنا يستر."


    صفاء:"أنا هقوم أسخن الأكل ، لازم تقعدى معانا يا دعاء شويه."


    دعاء:"حاضر يا طنط ، أنا كلمتهم فى الفيلا وقولتلهم إنى عند مروه بابا وماما مش هيقلقوا يعنى."


    صفاء بإبتسامه:"ماشى ياحبيبتى."


    مروه بهمس لدعاء بعد دخول صفاء للمطبخ:"البنت إللى إسمها سوزان دى فضلت تجرى ورايا النهارده فى الجامعه الصبح."


    دعاء بضيق:"أنا مش عارفه إيه إللى خلاكى تتلمى على الأشكال دى يا ساتر."


    مروه:"إهدى كده أنا مش بتعامل معاها أصلا ، هى كانت بتقنعنى إنى أحضر الفن داى وكده ، بس أنا رفضت."


    دعاء:"أحسن ، مش بحبها أصلا ومش برتاحلها ، أنا مش عارفه شايفه نفسها على إيه دى؟ مش عشان أبوها غنى تتنطط على خلق الله كده ، أنا أهوه عاديه ومش بتكبر على حد."


    مروه بضحكه مكتومه:" مانا أخدت بالى ، فى واحد مسكين المفروض هيجيلك الفيلا بعد المغرب وإنتى ناويه تتكبرى عليه وترفضيه."


    دعاء بإحراج مع توتر:"ما خلاص بقا ، مانا إتفقت معاكم إنى هقعد معاه وأتعرف عليه ، إقفلى الموضوع بقا عشان بتكسف."


    مروه بغمزه:"بتتكسفى يا بطه."


    دعاء:"يوووووه بقا يا مروه ، خلاص يابنتى."


    مروه بضحكه مكتومه:"خلاص سكت."


    صفاء وهى بتخرج من المطبخ:" يلا يابنات الغداء جاهز."


    دعاء وهى بتتهرب من مروه:"يلا يا طنط ، عشان هموت من الجوع."


    مروه بتريقه:"حاسبى أحسن تاكلينا مع الأكل وإنتى مش واخده بالك."


    دعاء بضيق:"رخمه."


    مروه:"مش أرخم منك."


    صفاء وهى بتحط الأكل على الأرض:"يلا ياحبايبى كفايه خناق."


    دعاء وهى بتقعد على الأرض:"بقولك إيه يا طنط قبل ما ناكل كده ، كنت عاوزه أستاذنك فى إن مروه تيجى تقعد معايا النهارده لما إللى إسمه تامر ده ييجى ، تساعدنى يعنى وتخرجنى من إللى أنا فيه."


    مروه بضيق وهى بتقعد جمبها:"شايفانى بلياتشو؟ وبعدين ده عريسك إنتى مش عريسى أنا."


    دعاء:"إسكتى إنتى أنا مش بكلمك ، ها قولتى إيه يا طنط ياحبيبتى؟"


    صفاء بتنهيده:"طب هى هترجع البيت بليل إزاى؟"


    دعاء:"أوعدك إن السواق هيوصلها ، ولو خايفه عليها أوى هوصلها أنا."


    صفاء:"لا ياحبيبتى ماتتعبيش نفسك، خلاص تخلصوا وهى ترجع مع السواق."


    دعاء بتنهيده:"ماشى ، يلا ناكل."


    مروه بضحكه مكتومه:"أومال بقا لو مش هتاكلى فى الفيلا بعد ماتروحى كنتى هتعملى فينا إيه؟"


    دعاء:"إنتى مالك إنتى؟ ده بيت طنط صفاء حبيبتى يعنى آكل فيه زى مانا عاوزه."


    مروه:"بهزر ياختى."


    صفاء:"يلا ياحبايبى ماينفعش الكلام على الأكل كده يلا سموا الله."


    مروه ودعاء فى صوت واحد:"بسم الله الرحمن الرحيم."


    بدأوا ياكلوا......


    ـــــــــــــــــــــــــــــ


    قبل حلول المساء:


    كانت واقفه معاها فى أوضتها وبتختار معاها حاجه مناسبه...


    دعاء بإستفسار:"الفستان ده حلو؟"


    مروه:"أنا مش عارفه إنتى بتسألينى ليه ، أنا مبفهمش فى الكلام ده ، شوفى إنتى."


    دعاء بنفاذ صبر:"يوووه يابنتى لحد إمتى هفضل أعلم فيكى؟."


    مروه:"ياستى أنا ماليش فى لبسكم ده سبينى فى حالى بقا."


    دعاء بتنهيده وهى بتديلها الفستان:"طب خدى إلبسيه."


    مروه بتعجب:"نعم! ألبس إيه؟ لا طبعا."


    دعاء:"يابنتى عاوزه أشوفه عليكى عشان أعرف حلو ولا لا ، إنتى جسمك مظبوك عنى شويه فهعرف منك."


    مروه بضيق وهى بتاخده:"طيب أما نشوف آخرتها."


    بعد فتره بسيطه خرجت من الحمام...تأليف ساره بركات


    دعاء بغمزه وهى بتقرب منها:"ده إنتى بقيتى أحلى منى يابنتى."


    مروه بضيق:"يلا إنجزى شوفى هيبقى حلو عليكى ولا لا ، أنا مابحبش ألبس الفساتين العريانه دى."


    دعاء بإستغراب:"هو أنتى مش واخده بالك إنى لبست؟ وبعدين ده مش عريان هو بحمالات ولحد الركبه وواسع أهوه أى نعم هو لونه أزرق بس حلو."


    مروه بضيق:" أنا هروح أغير."


    دعاء بحزن وهى بتمسكها من دراعها:"عشان خاطرى إلبسيه، إنتى بالنسبالى أختى يعنى لازم تفرحيلى."


    مروه بإبتسامه خفيفه:" صدقينى أنا فرحانه ، بس الفرحه أو المشاعر عموما مش باللبس."


    دعاء برجاء:"ممكن طيب تنفذى طلبى ده ، عشان خاطرى خليكى لابساه وياستى لما تروحى غيريه."


    مروه بتنهيده صعبه:"طيب."


    دعاء بفرحه وهى بتقرب من شعرها:"هييييييه ، إستنى بقا عشان هعملك تسريحه حلوه أوى."


    مروه بإستغراب:"هتعملى إيه؟"


    دعاء:"هعملك تسريحه حلوه بدل الكحكه إللى إنتى عاملاها دى."


    مروه بضيق مع تحذير وهى بتبعد عنها:"كله إلا شعرى يا دعاء ، إياكى تقربى منه."


    بعد فتره بسيطه....


    دعاء بتنهيده:"وأخيرا خلصت ، إيه رأيك فى التسريحه؟"


    مروه بضيق وهى بتبص فى المرايه:"عاديه."


    دعاء بضيق:"إيه دى إللى عاديه؟ ده أنا بينت جمال شعرك الأسود إللى إنتى مخبياه فى الكحكه إللى دايما بتعمليها دى ، شايفه شعرك طويل وحلو إزاى وناعم تبارك الله يعنى."


    مروه:"خلصتى كلام؟"


    دعاء كانت لسه هترد قطع كلامهم دخول والدتها...


    سناء:"العريس جه يا دعاء وكل ده وإنتى لسه بتجهزى ، ماشاء الله إيه الجمال ده يا مروه؟!"


    دعاء:"أيوه يا ماما إقنعيها وشجعيها ، خليها تلبس فساتين بدل البلوزه القديمه والجيبه المكرمشه إللى دايما بتلبسهم دول."


    مروه بعصبيه مكتومه:"دعاء."


    دعاء بحزن وهى مدركه للموقف:"أنا آسفه ،أنا مش عارفه الكلام ده طلع منى إزاى."


    مروه بسطحيه وهى بتدخل للحمام:"ماحصلش حاجه لكل ده ، أنا لازم أمشى عشان إتأخرت على ماما."


    دعاء بدموع مكتومه وهى بتمسكها من دراعها:"عشان خاطرى يا مروه ماتزعليش منى ،أنا كنت بهزر."


    سناء وهى بتقرب من مروه:"ماتزعليش من دعاء ياحبيبتى إنتى عارفه إنها دبش دايما ومش بتاخد بالها من كلامها إللى بتقوله ، وبعدين يعنى مالها الجيبه المكرمشه ماهى حلوه أهيه هى والبلوزه ، ماتزعليش."


    دعاء:"عشان خاطرى خليكى معايا."


    مروه بتنهيده صعبه:"خلاص حصل خير."


    دعاء وهى بتحضنها:"كنت عارفه إنك مش هتزعلى منى ، مافيش حد بيزعل من أخته أبدا."


    سناء:"العريس بره يابنات ، ماتتأخروش."


    دعاء ومروه فى صوت واحد:"حاضر."


    قبل ماتخرج من الأوضه إفتكرت حاجه..


    سناء:"اه صحيح يا حبيبتى، إعملى قهوه للعريس ماتنسيش."


    دعاء بخبث:"بس كده؟ عنيا يا ماما."


    مروه بضحكه مكتومه:"ربنا يستر."


    دعاء لمروه بعد خروج سناء:"هخليه يندم على كل إللى عمله فيا طول السنه دى كلها."


    مروه بدهشه:"هتعملى إيه؟!!"


    دعاء بخبث:"تعالى ورايا وهتعرفى."


    بعد فتره بسيطه دخلوا صالون الفيلا.. مروه قعدت جنب سناء وبدأت دعاء تقدم القهوه..


    دعاء بإبتسامه لتامر:"إتفضل قهوة حضرتك."


    تامر بإبتسامه وهو بياخد منها فنجان القهوه:"شكرا يا عسل."


    دعاء بإستغراب:"عسل؟!"


    تامر بإستفسار:"فى حاجه ولا إيه؟"


    ماهر:"إحم إحم ، هتفضلى واقفه كتير كده ياحبيبتى؟ يلا إقعدى جنب مروه."


    دعاء:"حاضر يا بابا."


    قعدت جنب مروه وبدأ يتكلم..


    تامر بتنهيده:"أنا يسعدنى يا عمى ويشرفنى إنى أطلب إيد دعاء بنت حضرتك."


    ماهر بإبتسامه:"أنا يزيدنى الشرف بس خلينا نتكلم الأول ونتفق عشان نعرف كل حاجه هتمشى إزاى ، أول سؤال حضرتك جاى لوحدك ليه؟"


    تامر بإبتسامه خفيفه:"والدى ووالدتى متوفيين وأنا عايش لوحدى ، ماليش إخوات يعنى بس ليا أصحابى."


    بص فى الساعه وبعدها كمل...


    تامر بتنهيده صعبه:"أنا مش عارف هما إتأخروا كده ليه؟ أنا آسف على الإزعاج صدقنى."


    ماهر:"ولا يهمك يابنى ، إتفصل إشرب القهوه قبل ماتبرد."


    تامر:"حاضر ياعمى."


    بدأ يشرب القهوه وبعدها بدأ يكح لفتره طويله..


    ماهر بصدمه وهو بيخبط على ضهره:"فى إيه يابنى خير؟"


    تامر بصعوبه:"مافيش حاجه ياعمى ، هى بس القهوه مسكره شويه ، بس تسلم إيديها ،جميله."


    مروه بهمس لدعاء:"كان لازم الملح يا دعاء؟!!! الراجل هيفطس."


    دعاء بهمس:"حقى وأخدته منه."


    سناء بهمس لدعاء:"حسابك معايا لما يمشى."


    بدأ يشرب مايه كتير...وبعد فتره بسيطه كمل كلامه...


    تامر:"طلباتك ياعمى ، أنا جاهز أجيب كل إللى حضرتك هتطلبه ، إنت أؤمر وأنا أنفذ."


    دعاء بصوت مسموع وبدون قصد:"هو أنت جاى تشترى كنبه!!"


    تامر بإستغراب وهو بيبصلها:"أفندم!!"


    ماهر بضيق مكتوم:"هى ماتقصدش يابنى ، إنت عارف بقا توتر العرايس وكده ، صح يا دعاء؟"


    دعاء وهى بتجز على أسنانه:"آسفه."


    تامر بتنهيده:"معلش يا عمى ، بس هو أنا ممكن طيب أقعد مع العروسه شويه؟"


    ماهر بإبتسامه وهو بيقوم من مكانه:"خد راحتك يابنى، يلا ياسناء يلا يا مروه."


    قام من مكانه وقعد جنبها بعد خروحهم من الصالون...


    تامر:"على فكره أنا ماكذبتش ، القهوه كانت حلوه ، عشان من إيدك."


    دعاء بإستغراب وهى بتبصله:"هو أنت دكتور تامر؟"


    تامر بإبتسامه:"تامر بس ، دكتور دى كانت فى الجامعه وخلاص إنتى خلصتى الجامعه مش فاضل غير الإمتحانات."


    دعاء بذهول:"هاه؟ هو حضرتك جاى ليه؟"


    تامر بإبتسامه جذابه:"جاى عشان أخطبك لإنى حبيتك يا كسوله ياللى نمتى فى أغلب محاضراتى."

    ..........................................

    الجزء الثالث هنا 

    إرسال تعليق