Ads by Google X
رواية اغتصب حقي الفصل الثاني -->

رواية اغتصب حقي الفصل الثاني

رواية اغتصب حقي الفصل الثاني


     (الفصل الثاني)


    كانوا قاعدين وبيتكلموا مع بعض..

    دعاء:"ماهو رخم جدا يا طنط مش بطيقه أنا ناويه أرفضه أصلا."

    صفاء بصدمه:"ترفضى مين يابنت؟! هو فى واحده تطول يجيلها دكتور فى الجامعه؟!"

    مروه بإنشغال وهى فى المطبخ وبصوت مسموع:"يا ماما سيبك منها دى راكبه دماغها أصلا."

    صفاء لدعاء:"حرام يابنتى ، جربى تتعرفى عليه هو ممكن يكون جد شويه عشان بس هو دكتور فى الجامعه ، لكن لما تتعاملى معاه شخصيا بره الجامعه أكيد هتلاقيه حد تانى."

    دعاء بتفكير:"تصدقى حضرتك عندك حق."

    مروه وهى بتقدم الشاى:"مانا فضلت أقولها كده يا ماما ، بس إنتى عارفاها عنيده وهبله."

    صفاء:"صحيح يا حبيبتى ، بما إن صاحبتك هنا حابه أتكلم معاكى فى موضوع."

    مروه بإستفسار وهى بتقعد جنب دعاء:"خير يا ماما؟"

    صفاء بتنهيده:"كل خير إن شاء الله ، أنا إتصرفت فى فلوس من عم حسن البقال.."

    مروه بضيق وهى بتقاطعها:"تانى يا ماما؟َ!"

    صفاء:"سبينى أكمل ، أنا إستلفت الفلوس دى عشان تروحى الفن داى مع دعاء."

    دعاء بفرحه:"هييييييييه ، هنبقى مع بعض و هنخربها و..."

    مروه وهى بتقاطعها:"ماينفعش."

    صفاء بإستفسار:"ليه ياحبيبتى؟"

    مروه بضيق:"ماما أنا هرجع الفلوس دى دلوقتى حالا ، ماينفعش نستلف من حد ، إحنا كفايه علينا معاش بابا الله يرحمه ومش عاوزين حاجه زياده خلاص ، ومش هروح فن داى."

    دعاء بحزن:"هو أنتى مش عاوزه تيجى معايا يا مروه؟ طب أدفعلك أنا فلوس الفن داى وتوافقى؟"

    مروه بتنهيده صعبه:"كفايه يا دعاء الموبايل إللى جبتيهولى يوم عيد ميلادى شكرا بس أنا مش حابه أتعب حد معايا ، ياماما هاتى الفلوس و.."

    دعاء بحزن وهى بتقاطعها:"إنتى مش بتحبينى."

    صفاء:"خلاص يابنات إهدوا ، مروه عشان خاطرى ياحبيبتى روحى غيرى جو يومها وأهو بالمره إعتبريها بداية جديده وحلوه ليكى بعد الإمتحانات."

    مروه بإستفسار:"وإنتى عرفتى منين يا ماما إنها بعد الإمتحانات؟"

    صفاء بتردد:"ماهى الحاجات دى بتبقى آخر سنه رابعه فأنا خمنت إنها بعد الإمتحانات."

    دعاء بضيق:"إنتى مالك مقفلاها أوى كده ليه؟ ماتوافقى وخلاص وياستى صدقينى هتتحل."

    صفاء:"أيوه ياحبيتبى إسمعى كلام دعاء ، أهو تغيروا جو شويه."

    فضلت قاعده تفكر شويه فى كلامهم لحد ماقررت...

    مروه بتنهيده صعبه وهى بتبصلهم:"طيب ، موافقه."

    دعاء بفرحه وهى بتاخدها فى حضنها:"هنخربها يا بشر."

    مروه:"ربنا يستر."

    صفاء:"أنا هقوم أسخن الأكل ، لازم تقعدى معانا يا دعاء شويه."

    دعاء:"حاضر يا طنط ، أنا كلمتهم فى الفيلا وقولتلهم إنى عند مروه بابا وماما مش هيقلقوا يعنى."

    صفاء بإبتسامه:"ماشى ياحبيبتى."

    مروه بهمس لدعاء بعد دخول صفاء للمطبخ:"البنت إللى إسمها سوزان دى فضلت تجرى ورايا النهارده فى الجامعه الصبح."

    دعاء بضيق:"أنا مش عارفه إيه إللى خلاكى تتلمى على الأشكال دى يا ساتر."

    مروه:"إهدى كده أنا مش بتعامل معاها أصلا ، هى كانت بتقنعنى إنى أحضر الفن داى وكده ، بس أنا رفضت."

    دعاء:"أحسن ، مش بحبها أصلا ومش برتاحلها ، أنا مش عارفه شايفه نفسها على إيه دى؟ مش عشان أبوها غنى تتنطط على خلق الله كده ، أنا أهوه عاديه ومش بتكبر على حد."

    مروه بضحكه مكتومه:" مانا أخدت بالى ، فى واحد مسكين المفروض هيجيلك الفيلا بعد المغرب وإنتى ناويه تتكبرى عليه وترفضيه."

    دعاء بإحراج مع توتر:"ما خلاص بقا ، مانا إتفقت معاكم إنى هقعد معاه وأتعرف عليه ، إقفلى الموضوع بقا عشان بتكسف."

    مروه بغمزه:"بتتكسفى يا بطه."

    دعاء:"يوووووه بقا يا مروه ، خلاص يابنتى."

    مروه بضحكه مكتومه:"خلاص سكت."

    صفاء وهى بتخرج من المطبخ:" يلا يابنات الغداء جاهز."

    دعاء وهى بتتهرب من مروه:"يلا يا طنط ، عشان هموت من الجوع."

    مروه بتريقه:"حاسبى أحسن تاكلينا مع الأكل وإنتى مش واخده بالك."

    دعاء بضيق:"رخمه."

    مروه:"مش أرخم منك."

    صفاء وهى بتحط الأكل على الأرض:"يلا ياحبايبى كفايه خناق."

    دعاء وهى بتقعد على الأرض:"بقولك إيه يا طنط قبل ما ناكل كده ، كنت عاوزه أستاذنك فى إن مروه تيجى تقعد معايا النهارده لما إللى إسمه تامر ده ييجى ، تساعدنى يعنى وتخرجنى من إللى أنا فيه."

    مروه بضيق وهى بتقعد جمبها:"شايفانى بلياتشو؟ وبعدين ده عريسك إنتى مش عريسى أنا."

    دعاء:"إسكتى إنتى أنا مش بكلمك ، ها قولتى إيه يا طنط ياحبيبتى؟"

    صفاء بتنهيده:"طب هى هترجع البيت بليل إزاى؟"

    دعاء:"أوعدك إن السواق هيوصلها ، ولو خايفه عليها أوى هوصلها أنا."

    صفاء:"لا ياحبيبتى ماتتعبيش نفسك، خلاص تخلصوا وهى ترجع مع السواق."

    دعاء بتنهيده:"ماشى ، يلا ناكل."

    مروه بضحكه مكتومه:"أومال بقا لو مش هتاكلى فى الفيلا بعد ماتروحى كنتى هتعملى فينا إيه؟"

    دعاء:"إنتى مالك إنتى؟ ده بيت طنط صفاء حبيبتى يعنى آكل فيه زى مانا عاوزه."

    مروه:"بهزر ياختى."

    صفاء:"يلا ياحبايبى ماينفعش الكلام على الأكل كده يلا سموا الله."

    مروه ودعاء فى صوت واحد:"بسم الله الرحمن الرحيم."

    بدأوا ياكلوا......

    ـــــــــــــــــــــــــــــ

    قبل حلول المساء:

    كانت واقفه معاها فى أوضتها وبتختار معاها حاجه مناسبه...

    دعاء بإستفسار:"الفستان ده حلو؟"

    مروه:"أنا مش عارفه إنتى بتسألينى ليه ، أنا مبفهمش فى الكلام ده ، شوفى إنتى."

    دعاء بنفاذ صبر:"يوووه يابنتى لحد إمتى هفضل أعلم فيكى؟."

    مروه:"ياستى أنا ماليش فى لبسكم ده سبينى فى حالى بقا."

    دعاء بتنهيده وهى بتديلها الفستان:"طب خدى إلبسيه."

    مروه بتعجب:"نعم! ألبس إيه؟ لا طبعا."

    دعاء:"يابنتى عاوزه أشوفه عليكى عشان أعرف حلو ولا لا ، إنتى جسمك مظبوك عنى شويه فهعرف منك."

    مروه بضيق وهى بتاخده:"طيب أما نشوف آخرتها."

    بعد فتره بسيطه خرجت من الحمام...تأليف ساره بركات

    دعاء بغمزه وهى بتقرب منها:"ده إنتى بقيتى أحلى منى يابنتى."

    مروه بضيق:"يلا إنجزى شوفى هيبقى حلو عليكى ولا لا ، أنا مابحبش ألبس الفساتين العريانه دى."

    دعاء بإستغراب:"هو أنتى مش واخده بالك إنى لبست؟ وبعدين ده مش عريان هو بحمالات ولحد الركبه وواسع أهوه أى نعم هو لونه أزرق بس حلو."

    مروه بضيق:" أنا هروح أغير."

    دعاء بحزن وهى بتمسكها من دراعها:"عشان خاطرى إلبسيه، إنتى بالنسبالى أختى يعنى لازم تفرحيلى."

    مروه بإبتسامه خفيفه:" صدقينى أنا فرحانه ، بس الفرحه أو المشاعر عموما مش باللبس."

    دعاء برجاء:"ممكن طيب تنفذى طلبى ده ، عشان خاطرى خليكى لابساه وياستى لما تروحى غيريه."

    مروه بتنهيده صعبه:"طيب."

    دعاء بفرحه وهى بتقرب من شعرها:"هييييييه ، إستنى بقا عشان هعملك تسريحه حلوه أوى."

    مروه بإستغراب:"هتعملى إيه؟"

    دعاء:"هعملك تسريحه حلوه بدل الكحكه إللى إنتى عاملاها دى."

    مروه بضيق مع تحذير وهى بتبعد عنها:"كله إلا شعرى يا دعاء ، إياكى تقربى منه."

    بعد فتره بسيطه....

    دعاء بتنهيده:"وأخيرا خلصت ، إيه رأيك فى التسريحه؟"

    مروه بضيق وهى بتبص فى المرايه:"عاديه."

    دعاء بضيق:"إيه دى إللى عاديه؟ ده أنا بينت جمال شعرك الأسود إللى إنتى مخبياه فى الكحكه إللى دايما بتعمليها دى ، شايفه شعرك طويل وحلو إزاى وناعم تبارك الله يعنى."

    مروه:"خلصتى كلام؟"

    دعاء كانت لسه هترد قطع كلامهم دخول والدتها...

    سناء:"العريس جه يا دعاء وكل ده وإنتى لسه بتجهزى ، ماشاء الله إيه الجمال ده يا مروه؟!"

    دعاء:"أيوه يا ماما إقنعيها وشجعيها ، خليها تلبس فساتين بدل البلوزه القديمه والجيبه المكرمشه إللى دايما بتلبسهم دول."

    مروه بعصبيه مكتومه:"دعاء."

    دعاء بحزن وهى مدركه للموقف:"أنا آسفه ،أنا مش عارفه الكلام ده طلع منى إزاى."

    مروه بسطحيه وهى بتدخل للحمام:"ماحصلش حاجه لكل ده ، أنا لازم أمشى عشان إتأخرت على ماما."

    دعاء بدموع مكتومه وهى بتمسكها من دراعها:"عشان خاطرى يا مروه ماتزعليش منى ،أنا كنت بهزر."

    سناء وهى بتقرب من مروه:"ماتزعليش من دعاء ياحبيبتى إنتى عارفه إنها دبش دايما ومش بتاخد بالها من كلامها إللى بتقوله ، وبعدين يعنى مالها الجيبه المكرمشه ماهى حلوه أهيه هى والبلوزه ، ماتزعليش."

    دعاء:"عشان خاطرى خليكى معايا."

    مروه بتنهيده صعبه:"خلاص حصل خير."

    دعاء وهى بتحضنها:"كنت عارفه إنك مش هتزعلى منى ، مافيش حد بيزعل من أخته أبدا."

    سناء:"العريس بره يابنات ، ماتتأخروش."

    دعاء ومروه فى صوت واحد:"حاضر."

    قبل ماتخرج من الأوضه إفتكرت حاجه..

    سناء:"اه صحيح يا حبيبتى، إعملى قهوه للعريس ماتنسيش."

    دعاء بخبث:"بس كده؟ عنيا يا ماما."

    مروه بضحكه مكتومه:"ربنا يستر."

    دعاء لمروه بعد خروج سناء:"هخليه يندم على كل إللى عمله فيا طول السنه دى كلها."

    مروه بدهشه:"هتعملى إيه؟!!"

    دعاء بخبث:"تعالى ورايا وهتعرفى."

    بعد فتره بسيطه دخلوا صالون الفيلا.. مروه قعدت جنب سناء وبدأت دعاء تقدم القهوه..

    دعاء بإبتسامه لتامر:"إتفضل قهوة حضرتك."

    تامر بإبتسامه وهو بياخد منها فنجان القهوه:"شكرا يا عسل."

    دعاء بإستغراب:"عسل؟!"

    تامر بإستفسار:"فى حاجه ولا إيه؟"

    ماهر:"إحم إحم ، هتفضلى واقفه كتير كده ياحبيبتى؟ يلا إقعدى جنب مروه."

    دعاء:"حاضر يا بابا."

    قعدت جنب مروه وبدأ يتكلم..

    تامر بتنهيده:"أنا يسعدنى يا عمى ويشرفنى إنى أطلب إيد دعاء بنت حضرتك."

    ماهر بإبتسامه:"أنا يزيدنى الشرف بس خلينا نتكلم الأول ونتفق عشان نعرف كل حاجه هتمشى إزاى ، أول سؤال حضرتك جاى لوحدك ليه؟"

    تامر بإبتسامه خفيفه:"والدى ووالدتى متوفيين وأنا عايش لوحدى ، ماليش إخوات يعنى بس ليا أصحابى."

    بص فى الساعه وبعدها كمل...

    تامر بتنهيده صعبه:"أنا مش عارف هما إتأخروا كده ليه؟ أنا آسف على الإزعاج صدقنى."

    ماهر:"ولا يهمك يابنى ، إتفصل إشرب القهوه قبل ماتبرد."

    تامر:"حاضر ياعمى."

    بدأ يشرب القهوه وبعدها بدأ يكح لفتره طويله..

    ماهر بصدمه وهو بيخبط على ضهره:"فى إيه يابنى خير؟"

    تامر بصعوبه:"مافيش حاجه ياعمى ، هى بس القهوه مسكره شويه ، بس تسلم إيديها ،جميله."

    مروه بهمس لدعاء:"كان لازم الملح يا دعاء؟!!! الراجل هيفطس."

    دعاء بهمس:"حقى وأخدته منه."

    سناء بهمس لدعاء:"حسابك معايا لما يمشى."

    بدأ يشرب مايه كتير...وبعد فتره بسيطه كمل كلامه...

    تامر:"طلباتك ياعمى ، أنا جاهز أجيب كل إللى حضرتك هتطلبه ، إنت أؤمر وأنا أنفذ."

    دعاء بصوت مسموع وبدون قصد:"هو أنت جاى تشترى كنبه!!"

    تامر بإستغراب وهو بيبصلها:"أفندم!!"

    ماهر بضيق مكتوم:"هى ماتقصدش يابنى ، إنت عارف بقا توتر العرايس وكده ، صح يا دعاء؟"

    دعاء وهى بتجز على أسنانه:"آسفه."

    تامر بتنهيده:"معلش يا عمى ، بس هو أنا ممكن طيب أقعد مع العروسه شويه؟"

    ماهر بإبتسامه وهو بيقوم من مكانه:"خد راحتك يابنى، يلا ياسناء يلا يا مروه."

    قام من مكانه وقعد جنبها بعد خروحهم من الصالون...

    تامر:"على فكره أنا ماكذبتش ، القهوه كانت حلوه ، عشان من إيدك."

    دعاء بإستغراب وهى بتبصله:"هو أنت دكتور تامر؟"

    تامر بإبتسامه:"تامر بس ، دكتور دى كانت فى الجامعه وخلاص إنتى خلصتى الجامعه مش فاضل غير الإمتحانات."

    دعاء بذهول:"هاه؟ هو حضرتك جاى ليه؟"

    تامر بإبتسامه جذابه:"جاى عشان أخطبك لإنى حبيتك يا كسوله ياللى نمتى فى أغلب محاضراتى."
    ..........................................


    إرسال تعليق