 |
رواية لقائنا قدر الفصل الثاني |
نور والكل طلع بره و سابوا اسيل جوه
حسنه: اتصل بالمطافى ويلا نمشي
نور ببكاء:طب واسيل البنت لسه جوه
على زقها وخد حسنه وبنته ومشي نور فضلت تدعى كتير وكانت عاوزه تدخل بس مش عارفه ط
اما عند اسيل كانت بتعيط وبتنادى على نور لحد انا اغمى عليها وفى حد شالها و متعرفهوش
نور بدعاء:يارب اي حد يساعدني يارب
شافت آسيل على ايد راجل كبير باين عليه الاحترام والوقار وخد نور المستشفى واسيل وراحوا المستشفى وفضلت نور تدعيلها اما الراجل جه ناحيه نور وقالها :لو سمحتى يا انسه انا عاوز اتكلم معاكى
نور :انا ب بشكرك جدا واسفه لو حضرتك حصلك اي حاجه
حسام :انا مش غريب اسيل تبقي حفيدتى
نور بصدمه : انت جدها وسبتها تتهان و يتعمل فيها كدا
حسام :مكنش بأيدي يانور
نور :انتوا كلكوا عيله جبروت حفيدتك تعرف كانت عايشه ازاى انا عمرى مهديهالك ولا هتطول شعره من راسها
حسام :اسمعينى انا مش هاخدها منك
نور :اسكت خالص انا مش هسيب حق الغلبانه الى متعرفش دنيتها دي ايه
حسام:اسمعينى الاول
نور:اطمن على اسيل
بعد ساعه اسيل طلعت واتنقلت اوضه عاديه
حسام :بعد اذنك اسمعي الموضوع
نور :سمعاك
حسام :انا مريض كان*س*ر فى الم*خ اخر مرحله و كنت مسافر اتعالج وكمل بدم*وع انا مش هعي*ش كتير انا هستامنك على اسيل تربيها زي بنتك
نور دمعت لانها ظلمته و طلعوا من المستشفى وراحوا بيت حسام وكان فى اخر مرحله من المرض
حسام بتعب :نور انا عاوز اعرفك كل حاجه خدي اسيل وسافري المانيا هناك فى ناس مستنينك هتعرفي كل حاجه منهم لانهم عرفوا ان اسيل عايشه
نور ببكاء : و انت ياحسام بيه
حسام :ملكيش دعوه بيا روحى انتى
نور بصتله وعيطت وخدت بنتها كلير واسيل ومشيت وكان فى حارس الشخصي بتاع حسام محمد
محمد :انا تبع حسام بيه انا هوصلكم المطار
نور بحزن هزت راسها وفعلا سافروا ألمانيا وقابلت الست الى هتساعدها و راحت بيتها
اسيل بحزن طفولى :جدو فين
نور :,هيجى بس بعد شويه
اسيل وكلير طلعوا يلعبوا فى الجنينه
بعد مرور عشر سنين تحديدا فى المانيا فى بيت متوسط
اسيل :اماااااااع
نور بفزع : في ايه قطعتينى الخلف
كلير :ياختى هي الم*ش*رحه ناق*ص*ه ق*ت*له
نور:اتلمى منك ليها عشان هنرجع مصر
اسيل :قشطا يماااع
نور :اتلمى
اسيل :حاضر يلا يا اوختشي
لسه هتكمل فجاه البيت بقي مطر رصا*ص
