رواية تزوجت شيخا الفصل الخامس عشر 15 بقلم اسماء راضي
البارت الخامس عشر
منى : افهم امال لم احمد عايش مين الى ادفن ده و ازاى الدكتور قال ان احمد مات و الاهم ازاى انت عارفه ي مالك ان الى عمل كده هيظهر و الاهم انت طلقت مليكه بجد ع فكره ازاى كل ده
مالك : اقلك ي ستى كل ده ازاى
مين الى ادفن ده ده طفل كان ف المستشفى لسه داخل مع احمد و انا استاذنت اهله و فهمتهم ان ابنى ف خاطر و لازم يبان انو مات و اهله فهمو و ادوني جسمان الطفل و دفنه
ازاى الدكتور قال ان احمد اتوفه
اصلا ده مش دكتور ده الراد على عبدالله و كان معاياا من اولا ما احمد اضرب عليه نار و دخلنه المستشفى بامر من القائد و استاذنه من مدير المستشفى
عارف منين بقا ان الى عمل كده هيظهر اقلك
انا ف الاول كانت مش هعمل كده خالص بعدين على و احمد قال ان فى حد مرقب البيت و انى لذم اعمل خطه علشان نمسك الشخص ده و بعدين الشخص ده اكد انو عيز ينتقم منى علشان حاجه انو بعت رساله ل مليكه
أخير بقا انا مطلقتش مليكه انا قالت انتى طالق ده مره واحده و بعدين رادته عادى جدااا
منى : بنتعلم منك دايما ي عقرب اى العقل ده اى بظبط
مليكه : اى ي منى سمى ي ماما
منى : خلاص ي ستى وانتى جوزك كده اى اسم على مسام عقرب عقرب
مليكه: بسم الله ماشاءالله ي حببتى
منى : ربنا يخليكم لبعض ي حبيبتي
مليكه : اقلك حاجه
منى : قولى
مليكه : بصى بلاش نقول يخليك خليه يديمك اى رايك
منى : ليه
مليكه : اقلك ي ستى
منى : اتفضلى
مليكه: انتى لم بتقولى ربنا يخليك انتى حده بتدعي على الشخص ده
منى : ازاى
مليكه : اقلك علشان يخليك من التخليه والترك لو قولتك الله يخليكي يعني االله يتركك
منى : اممم شكرًا على المعلومه
مالك : ربنا يديمك لينا ي شيختنا
مليكه : يديمك ي شيخنا
احمد : خلصتو يلا بقا عيز اكوول
منى : فعلا ي احمد انا جعانه جدااا
احمد الكبير : والله كانت قربت اشك فيكى
منى : ابو حميد خلاص
احمد الكبير: خلصنه ي كبيرا
منى : بصو بقاااا احنا عائله كده فى بعضين ف عندى خبر
أحمد: اتفضلى ي ستى
منى : انا حامل
احمد: بجد ي منى
منى : امم
من فرحة احمد قام شال منى و لف بيه
و مليكه و مالك صفرو على فرحه احمد و منى
مليكه حضنت منى و قالت : و هبقا خالتو
منى : احلى خالتو ف الدنيا
عده الوقت و عدت شهور بين دلع منى و جنانها
و جه معاد ولادت منى
منى بليل
منى بصراخ: ي اااااااااااحمد
احمد قام بخوف : فى اى ي حببتى مالك
منى. : بوووووووولد ي غبى
احمد : اهدى طيب اهدى يلا نروح المستشفى و بعد وقت احمد شال منى و راحت على المستشفى
و هناك اتصل على مليكه و مالك و جم و بقى كلهم مستنيني منى و هم وقفين مليكه وقفه و راحت داخت و اغمه عليه
مالك اخد مليكه و راح عند الدكتوره
الدكتوره: مبروك ي مدام مليكه
مليكه: على اى ي دكتور
الدكتوره: طلعت و قالت ل مالك و مليكه ان مليكه حامل و ف اخر التلات
و بعد وقت منى ولدت جبت بنت قمريه كده و سمته اسماء و راجع البيت و احمد اولا ما شف اسماء فرح بيه جدا و قال ل أحمد الكبير
أحمد: عمو احمد انا هتجوز اسماء لم تكبر
احمد الكبير: من عيونى ي عن احمد
احمد ل مالك
احمد : بابا
مالك : نعم ي استاذ احمد
أحمد: انا طلبت ايد اسماء من عمو احمد و هتجوزه لم تكبر
مالك : و عمك احمد وافق
احمد: اكيد هو يطول ان انا اطلب ايد بنته
احمد الكبير : لا والله طيب مش موفق ي استاذ احمد نشوف مين الى هيطول
أحمد: لا خلاص خلاص ده انا لياا الشرف انى اسبك ي راجل
أحمد الكبير ل مالك
أحمد: انت متاكد ان ده طفل عنده ست سنين
مالك : ده انا الطفل قدام ده
احمد: انا بقول كده بردو
عدت السنين و كبرت اسماء و النهارده اولا يوم جامعه ليه
و احمد و مروان كبرو
و منى و احمد بقى عندهم (اسماء و اسلام و محمد اولادهم )
و مليكه و مالك عندهم (احمد و مروان و نور و سمًا )
و النهارده جه اليوم الى ريحين مالك و مليكه واحمد و نور و سما يخطبو ل مروان
ابو العروسه: اهلا ي مالك عامل اى
مالك : اهلا بيك ي هشام الحمدلله
هشام : ازيك ي كوكي عامله اى
مليكه: الحمدلله ي استاذ هشام
هشام : استاذ اى ي بقا يعنى انا اقولك كوكي وانتى تقولى استاذ هشام
مالك بغضب خفيف :مش خلاص سلامت بقا
نعرف هشام ( هشام عبدالعزيز ده واحد كان شغال مع مالك و مليكه اياام زمان و كان معجب ب مليكه جداا و جه ف يوم و طلب ايد مليكه و عمله حفله بقاا و اى كان هيخربه لو فقت بس الحفله انتهت ان مالك نفخ هشام من الضرب و قال انه هو و مليكه مخطوبين )
هشام حط رجل على رجل و قال : نتكلم ف المهم
راد عليه مروان
مروان: نزل رجلك و بعدين نتكلم
هشام : ولاد عيب كده
احمد: بلا ولاد بلا بنت نزل رجلك زاى ما قلك
هشام : اى ي مالك هى ده دى تربيتك
مروان: مش هرد عليك غير لم تنزل رجلك
هشام : طيب مش منزل و ورينى هتعمل اى
احمد : ماشى اخلاص عيز اى
( الجماعه دول مش ريحين يتجوزوا دول ريحين يتخانقو)
هشام: بص ف الاول بنتى هتعيش ف فيلا لوحده
مالك : فيلا و لوحده ل سماح
هشام : طبعا ماله سماح بقا ي مالك
احمد : لا ولا اى حاجه كمل بس
هشام : الشبكه هتبقا طاقمين سوليتير طبعا غير الهدايه الى هتجبوه ولا اى
مروان : سوليتير و ل سماح
هشام : ينفخه اوووى اه طبعا دى سماح هشام الاسيوطي
مالك : هههههههههه ههههههههههه اه اه فعلا هههههه سورى ي جماعة بس بعد سماح هشام الاسيوط مقدرتش امسك نفسى
مروان : انت تعمل الى عيزه ي بابا و متمسكش نفسك ابداا عن حاجه
هشام: لا والله بصى ي كوكي انا محترم الناس دى بس علشان خاطر عيونك القم و مكملش الجمله
مالك : لا كده كتيرررر بقا و اضرب ضرب هشام بالبوكس ف وشه و هشام لسه هيضرب مالك راح مروان بنفس البوكس و ضرب ل هشام نايمه ف الأرض و مسكو احمد و مالك و مروان نفخو هشاام
مليكه: خلاص ي شباب هتموت الراجل
مالك بغضب جحيمي : راجل ف عينك اخرسي
مليكه خرست
ف الوقت ده احمد و منى جم علشان يبقول مع مالك علشان مالك طلب انهم يروح معاه و احمد قال انو هيحصلهم على البيت
احمد الكبير: اى ده خلاص خلاص ي شباب الراجل هيموت ف اديكم خلاص ي مالك و فعلت قدر يبعد مالك عن هشان
و قام هشام و هو مطحون ضرب و بيجيب دم من كل حته ف وشه تقريبًا
هشام : اى ده منى والله ليكى وحشه ي بنتى
منى : اى ده هو انت اممم
احمد الكبير: مين ده
منى : ده هشام كان زميلا ف الكليه
هشان : زميل بس ي مونى
أحمد: مونى لا كده كتيرررر تعااااال
و مسكه نفخه
انا بقا : راحت ف عز شبابك ي هشام كانت غالى ي راجل والله حت ملحقش يجوز البنت
مليكه : اسماء انجزى خلينا نطلع من هنا الرجل هيموت
انا : ما يموت هو الى لسانه طويل و عيونه زايغه
مالك و احمد الكبير: كتبتنا القمر استنى نقتله و نطلع
انا : من عيونى ي ابطلى الحلوين انتم
مالك : تسلم عيونك ي قمر
انا : تسلم ارجع ل هشام موته بقا
مالك : من عيونى
انا : طيب بصو يرضيكم تضيعو مستقبلكم علشان ده
مالك : افعلا معاكى حق احنا نمشى احسن
انا : اوك
بعد فتره مشى مالك و احمد و احمد و مليكه و منى و مروان
و رجعو البيت
احمد الصغير: عمى انا خاطب اسماء بقالى سنه عيز اكتب و بقاا
و اسلام و محمد (دول اولاد احمد الكبير و منى )
: واحنا كمان خطابين سما و نور بقالنا سنه
مالك : فعلا احنا الاسبوع الجاى نكتب ليكم و نعمل فرح. جماعى اى رايكم
الشباب : كده تمام اووووى
احمد بص ع اسماء : هتبقى مراتى ي بت
اسماء: وً هتبقا جوزى ي ولاه تعال اكلنى بقا أدام هتبقا جوزى
احمد: مين دى
منى : بنتى و حدفه بوسه ل اسماء ف الهواء
اسماء: مامتشى بنفس البوسه
احمد : مراتى و بنتى
احمد: حماتي و مراتى
ف الوقت ده داخل مروان من بره
مروان : بابا الحق ف مصيبه
استووووووووب
انتظرونى ف الخاتمه
بقلمى / اسماء راضى
