رواية الي بيها ابتدي عمري الفصل الثاني والاخير
-مروان مردش عليها وفجأة شد النقاب من ع وشها ليتصدم صدمة عمره: روفيدة؟! انتى انتى عايشة ازااااااااى انتى مش موتى فى الحادثة مع عمى ومراته من تلات سنين
روفيدة بدموع: مروان يا حبيبى اهدى وادينى فرصة افهمك
مروان بغضب وعصبية: تفهمينى؟! تفهمينى ايه؟! انى بقالى تلات سنين ميت بالحيا عايش جسد بلا روح اتغيرت وبقيت واحد انا نفسى معرفوش مستهتر ومهمل وانانى تلات سنين وانا عايش على ذكراكى كل يوم مع بنت شكل ع اساس انى هقدر انساكى وابدأ حياة جديدة ليييييه عملتى فيا كده ليييييييييه؟
روفيدة كانت بتعيط بدون رد فأكمل هو: محسن باشا كان عارف طول الوقت ده انك عايشة وبيستغفلنى وبيتلذذ بموتى بالبطئ قصاده انا لازم اواجهه واعرف هو بيعمل معايا كده ليه؟
روفيدة وقفت قصاده وقالت بدموع: جدو ملوش ذنب انا اللى طلبت منه ميعرفكش
مروان: ليه؟!
روفيدة: اهدى واقعد وانا هحكيلك كل حاجة والله عشان خاطري
مروان قعد وركز معاها فاتنهدت وحاولت تتمالك اعصابها: بابا الله يرحمه كان ماسك ملف قضية تخص ناس كبيرة اوى فى الدولة وقدر انه يوقعهم بفلاشة وصلتله لما كنت انا وهو وماما بنعمل الاشعة المقطعية بتاعت ماما وقتها حد جاله وسلمه الفلاشة وبابا قرر انه يطلع ع وزارة الداخلية يسلم الفلاشة ليهم بس العصابة كانت اسرع وفكت فرامل العربية بابا طلب منى انى انط منها انا وماما خصوصا ان الحزام بتاعه مكنش راضى يتفك ماما رفضت تنزل وانا كمان لكن بابا اصر وعطى ليا الفلاشة وامنى اوصلها للوزارة طبعا انا وقتها مكنتش فاهمة ولا عارفة حاجة كان عندى 18 سنة جدو عرف انى لسه عايشة اخدنى وسفرنى برة مصر باسم مش اسمى عند خالتو بأمريكا
مروان: طيب عايز اعرف برضه انا ليه معرفتش انك عايشة؟!
اتنهدت بتعب وقالت: فكرة انى متعلقة بيك وابعد عنك دى كانت بتقتلنى خصوصا بعد ما العصابة كانت واثقة انى لسه عايشة لان طبعا ملقوش غير جثة بابا وماما بس وده قلقهم وانا عارفة انى لو انت عرفت انى لسه عايشة مش هتسيبنى وانا خوفت عليك انهم يأذوك انت او جدو جيت ع نفسى تلات سنين وانا بموت يا مروان وانا بعرف اخبارك اول بأول بس والله والله انا بعدى عنك كان من خوفى عليك
مروان اخدها فى حضنه جامد من قوته كانت حاسة ان ضلوعها هتتكسر وانفجر بالعياط وبعد عنها وهو بيملس ع وشها وايدها عشان يتأكد انها معاه بجد وبعد ما هدى: طيب مش خايفة من العصابة؟
روفيدة: لا يا قلبى خلاص مبقاش فيه داعى للخوف لانى سلمت الفلاشة للسفارة ومنزلتش غير لما اتأكدت ان منهم اللى مات واللى عاش اتسجن
مروان: وحشتيني اوى يا روفى
روفيدة: وانت وحشتنى اوى يا قلب وعقل روفى
فى الصباح نزل مروان ولقى جده قاعد فى الجنينة بيقرأ فى كتاب قرب منه وباس راسه
محسن بابتسامة: ياااااه ده ايه الرضا ده كله؟ اول مرة الاقى مروان من تلات سنين
مروان: انا اسف يا جدى انا غلطت فى حقك بس غصب عنى انا روحى كانت رايحة منى ودلوقتى بس رجعتلى
محسن: الحمدلله يا ابنى المهم انك تبدأ حياتك من جديد وعلى نضافة
مروان: ده اكيد من بكرة هنزل الشركة وهترجع شركة البنا تنافس فى السوق وبقوة
محسن بضحك: حيلك يا عم سوبر مان بكرة ايه انت فى شهر العسل لسه ولا تكونش زهقت؟
مروان: ازهق من روحى ده كلام والنبى
محسن: اختشى يا واد ع العموم عشان تعرف انى احسن منك خد دول
مروان: ايه دول؟
محسن: حجزتلكم طيران عشان تقضوا شهر العسل فى المالديف زى ما كنت بتخطط
مروان قبل يد جده: ربنا يباركلى بعمرك اما اروح افرح روفيدة
روفيدة من وراه: روفيدة فرحتها انها رجعتلكم واتلم شملنا من تانى
جلست جنب جدها وقبلت يده فاحتضنها بحب ... مروان: طب انا مليش من الحظ جانب؟!
فتح له محسن ذراعه الاخر واحتضنهم بحب😍
