رواية 30 يوم جواز الفصل الرابع
مرام : بتتفرج على ايه . ؟
احمد : لن اعيش ف جلباب ابى
مرام : بحبه انا المسلسل ده
احمد : اه كلنا بنحبه خصوصا الولاد
مرام : ليه ؟
احمد : يعنى .. بيحكى عن قصه كفاح من الصفر او من تحت الصفر كمان لغاية ما تكون عندك امبراطوريه كبيره بتعبك وشقاك
مرام : فعلا معاك حق ( بتصوت بصوت عالى ) ايه ده إلحقققققققق
احمد : فيه ايه ؟
مرام : انا لمحت فار
احمد : فار ايه الله يخربيت كده ... مابحبهمش
مرام : ( بتضحك غصب عنها ) ايه ده انت بتخاف منهم
احمد : دنا بترعب . دى حيوانات مقرفه .. انتى شوفتيه فين
مرام : صغير اد كده بيجرى ناحيه المطبخ .. انا بقشعر من التفكير فيهم بس .
احمد : لا هتلاقيه خرج من الحته اللى جه منها . قومى انتى نامى يلا الساعه داخله على 2
مرام : انام فين . ؟ والله منا نايمه لوحدى
احمد : اومال هتنامى ع الكنبه يعنى هنا .. ادخلى يابنتى ماتخافيش مش هيدخل الاوضه بتاعتك
مرام : لا ياعم يفتح الله ... مش داخله ومش نايمه لوحدى
احمد : ايوه والعمل .. انا عاوز انام انا كمان ورايا شغل بدرى
مرام : معرفش اتصرف
احمد : ماهو كده ماقداميش غير انك تنامى ع الكنبه اللى قصادى دى النهارده يإما احنا الاتنين ننام جوا سوا
مرام : اخرس ... تنام جنبي بتاع ايه يا بابا
احمد : فيه واحده بنت ناس تقول لجوزها اخرس
مرام : انا مقصدهاش بجد انا بتكلم بهزار ماتقفليش ع الواحده بس انت عارف اللى فيها
احمد : طيب خلاص قومى نامى وسيبينى انام بقي
مرام : يوووووه . قموص اوى .. خليك ياخويا انا داخله انام . مابخافش اصلا .. وبعدين هو كان حته فار صغير
احمد : ( بيشد البطانيه عليه ) طيب ياختى تصبحى على خير
مرام : وانت من اهله ..
( بعد خمس دقايق بتيجى تتسحب من الاوضه )
مرام : بقولك .. انت ياأخ
احمد : امممممم عاوزه ايه سيبينى انام
مرام : خايفه ..
احمد : خايفه من ايه . ده حتى حتة فار صغير
مرام : بتتريق حضرتك ؟ بقولك خايفه انام لوحدى انا
احمد : هاتيلك بطانيه وتعالى نامى ع الكنبه اللى قصادى دى
مرام : لا الجو سقعه هنا انت بتنام هنا ازاى اصلا
احمد : معرفش بقي . انتى جايه تقطمينى ماتسيبينى انام
مرام : اوووووووووف طب قوم نام جوه .. بس هنحط فوطه بينى وبينك
احمد : انتى هتنيمينى على مزاجك .. انا متدفى كده خلاص ادخلى انتى نامى
مرام : ماتبقاش انسان انتهازى
احمد : انا انتهازى يا ستى فيه حاجه ؟
مرام : انت فاكر انك هتههدنى يعنى .. خليك نايم انا داخله . والمرادى مش هخاف
( بعد خمس دقايق بتتسحب وبترجعله )
مرام : يا استاذ انتهازى ... ياستغلالي بيه
احمد : نعععمين
مرام : قوم نام جوه ومش هنحط فوطه قوم
احمد : اوووووف بقي ... ربنا يقلقك زى ما قلقتى نومتى
مرام : معلش تعالى على نفسك جاك خابط ف مخك
احمد : قولتى حاجه ؟
مرام : بدعيلك ربنا يسد نفسك قصدى ربنا ياخدك .. يوووه قصدى ربنا يوفقك
احمد : طيب اتفضلى
مرام : اتفضل ..
.....
احمد : الله !! نامى بقي فيه ايه تانى
مرام : انا سامعه صوت زقزقه جاى من عند الدولاب ..
احمد : ( بيبتسم وهو نايم ) اه . ده شكله الفار ف الاوضه فعلا وبينخور ف الدولاب
مرام : انت بتخوفنى ؟ ماتخلنيش اقومك
( فيه صوت خروشه بصوت عالى بييجى من ورا الدولاب .. مرام لا ارادى بتمسك فيه وبتستخبى ف حضنه )
مرام : دى باينها ليله مش معديه
احمد : ( بيبتسم بينه وبين نفسه ومستأنس بالقعده والمسكه اللى هى ماسكاهاله ) احيه .. ده شكلهم عصابه .. فرقة فيران ف الاوضه . خليكى متبته بقي لاحسن ييجى يخطفوك
............
